معروف خود به نام الحاوى فى التّداوى شناخته شده است ، از پزشكان معاصر رشيد الدّين فضل اللّه همدانى ، وزيرى معروفل است كه مورد عنايت و توجّه او بوده و از مقرّرى و هداياى او بهره‌مند مىشده است . صاحب شدّ الازار دربارهء نجم الدّين محمود نوشته است كه وى از دانشمندان زمان و بزرگان فرهيخته كه در دو علم « ابدان و اديان » ورزيده بود . در انواع علوم ممارست داشت و از ديگر فنون بهره مىگرفت ، ولى پزشكىاش بر اين غلبه داشت و بيشتر شهرتش از اين سبب است . مىگويند هرگاه به درمان مىپرداخت پيش‌تر آمده را مقدّم مىداشت و سپس پس از او پيش‌تر آمدگان را پيش‌تر مىديد و جانب حال بيچارگان داشت و هرگاه دارويى براى بينوايى مىنوشت و مىدانست كه در فراهم كردنش ناتوان است ، يكى از ياران را مىگماشت تا به حسابش دارو را بخرند و به او تحويل دهند . وى مصنّفاتى معتبر و جامع نگاشته ، و طبع شعر نيكويى داشته كه ابيات زير از اشعار عربى اوست : تردّد أنفاس المحبّ دلائل * على كنه ما اخفاه من الم الحبّ اذا خطرات الحبّ خامران قلبه * تنفس حتّى ظلّ منصدع القلب وى به سال ششصد و نود و اند دار فانى را وداع گفته و در آرامگاهش به خاك سپرده شده است « 1 » ؛ امّا عيسى بن جنيد شيرازى تاريخ وفات او را سال هفتصد و چيزى دانسته و اشاره كرده است كه وى بعد از وفات در

--> ( 1 ) . ر ك : شدّ الازار ، ص 277 - 278 .